Zonden

Vier mensen aan een eettafel. De ouders net uitgekibbeld
over wie van de twee nu juist de alcoholist is. Mijn anker:
jij. De onheilige zoon: ikzelf. Net verteld van vroeger.
Amper op verbazing, ongeloof of steun gestuit.

Gewoonweg mogen horen dat zij ‘altijd al wist dat het
een pedo was’. Hij doet jou na – twee handen op de mijne.
Zwijgen tot het wel genoeg en goed is zo. Tijd voor het desert.
Vroeger was dat toetje. Heimwee naar die en andere tijden.

Ik zou hem opnieuw willen horen lachen dat alléén ik waardig
zijn zoon ben nadat ik verteld heb de St. Pietersbasiliek
uitgetrapt te zijn; loeihard PORCO DIO roepen daar

waar het ’t mooiste galmt: inaccettabile. Een Swastika
van mensen maken in Tate Modern, de Japanse kunstenaar
maakte De Zon met een halve cirkel licht en spiegelplafond.
Eruit worden gemaand, ‘for son, we’re not political’.

Ik ben niet politiek. Ik ben een freak voor muziek en dat erfde ik
van pa die vroeg: wat wil je liever: The Beatles of mij overtuigen

met een steengoede reden en een andere lp? Hoe ik altijd nee zei
tegen die verzamelalbums met de reden: de radio draait het stuk.

Dat Wish You Were Here van Pink Floyd sowieso beter was. Vijf

ben ik, hij apetrots. Rijst de vraag: hoe hebben we het zo verzaakt?

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *